จากบ้านนามาลุยดงต่งโต้น
ตอนที่ 1
จำจากลาจากน้อง แรมจร
นวลนุชน้องบังอร
แนบข้าง
ลาร้างจึ่งสังหรณ์ สังเวช
ตัวพี่ต้องมาร้าง นึกหน้าน้ำตาไหล
จากไกลไปจากเจ้า สุดฝืน
ทนทุกข์ทุกค่ำคืน สุดช้ำ
พี่ทนจะกล้ำกลืน แทบทรุด
อกพี่จะแหลกกล้ำ ชอกช้ำฝืนทน
เห็นหน้านุชนางน้อง โศกา
ตาหลั่งน้ำออกมา อาบแก้ม
พี่กลั้นหทัยลา ช้ำชอก อาลัย
สุดที่ฝืนใจแย้ม ปริยิ้มทั้งน้ำตา
แลเห็นไม้อวดต้น ก้ามปู
ชูกิ่งกางใบชู หยั่งฟ้า
โผขึ้นใกล้ประดู ก้านกิ่ง ชนกัน
สองกิ่งชนกันท้า อวดอ้างตนเอง
เสียงลมพัดแผ่วแล้ว บังอร
ไร้คู่ริมทางจร จากนี้
สองช้ำพี่อาวรณ์ พลัดพราก
โดดเดี่ยวต้องร้างรี้ สุดกล้ำอาลัย
ท้องทุ่งที่อยู่คุ้น เคยชิน
นาทุ่งที่ทำกิน จากร้าง
สวนนาไร่จากสิ้น จากเพื่อ ฝันตน
ถึงฝั่งจะมาอ้าง อวดให้เห็นเอง
แลหนองน้ำอยู่ท้อง ทุ่งนา
มีกบกุ้งปูปลา จับได้
เก็บกักน้ำทำนา ข้าวปลูก เลี้ยงชีพ
เกษตรพอเพียงให้ ชีพใช้ชุมชน
ขนบธรรมเนียมเกื้อ กูลกัน
รู้ร่วมรู้แบ่งปัน พวกพ้อง
รักษามั่นอนันต์ ดิเรก
สานสืบเจตนาต้อง อยู่ยั้งยืนยง
ขึ้นเนินสิงขรค้ำ เขตพนา
มีแมกมวลพฤกษา ใหญ่กว้าง
ต้นยูงระหงฟ้า ใบดอก ออกงาม
เขียวขจีส่งสร้าง โลกให้สวยงาม
แลเห็นตาลตายต้น เหี่ยวแห้ง
ถึงเมื่อยามหน้าแล้ง โค่นล้ม
ยื่นอยู่หยั่งต้นแกล้ง ดินที่ เสื่อมโทรม
ทรามทรุดเพราะรากก้ม โค่นขึ้นผืนดิน
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น